تبلیغات
dokhtare ashoo0oob - مطالب اسفند 1394

dokhtare ashoo0oob

تـودورانــی هســتـیـم ؛ کــهـ حشــریـتــ ،گــوه زده بــهـ بـشـــریـتــ

ســـــال نــــومــــبــــارک...

یـکـسـالـ گــذشــتـ
بـعـضـیـادلـشـونــ شـکـسـتــ
بـعـضـیـادلــ شـکـونـدنـ
خـیـلیـاعـاشــقــ شـدنــ
وخـیـلیـاتـنـهـاشـدنــ
خـیـلیـاازبـیـنـمـونــ رفـتـنــ
خـیـلیـابـیـنـمـونــ اومـدنــ
گـریـهــ کـردیـمــ وخـنـدیـدیـمــ
آرزودارمــ
سـالـیــ کــه درپـیــش داریــد
آغــازروزهــایــیــ بـاشـهــ
کـــه آرزوشــوداریــد
وبــهــ آرزوهـــاتـــونــ بــرســیـد
پــولــ
مــاشــیــنــ
عــشـــق وهــمـســر
وهــرچـــیــ تـــودلـــتــونـــهــ
پـــیـــشــ پـــیـــشــ عـــیـــدتـــونــــ مـــبـــارکـــ

+ نوشته شده در چهارشنبه 26 اسفند 1394 ساعت 09:58 ق.ظ توسط parnia | نظرات()



دلــت کــه گــرفـــت...!

دلــت کـــه گـــرفـــت...
بــه کــســی نــگــو
بــگـذارتــمـامــی غــم هــایــت بــااشــک هــایــت فــروریــزنــد
دلــت کــه گــرفــت...
بــه خــودت پــنـاه بـبــر
مــبـادااجــازه دهــی دســتـان دیــگـری تـســلـایــت دهــنـد
بــه یــادبــیـاورهــمـیـن دســتـانــی کــه امــروزرهــایــت کــردنــد
روزی بــرای تــســلـاآمــده بــودنــد
دلــت کــه گــرفــت...
بــغـضــت رارهــاکــن درتــنـهـایــی وخــلـوتــت
یــاران هــمـیـشـه یــــارنــیـســتـنـد
بــگـذاررازهــایــت بــرای هــمـیـشـه رازبــاقــی بــمـانـنــد...


+ نوشته شده در دوشنبه 24 اسفند 1394 ساعت 11:54 ق.ظ توسط parnia | نظرات()



هــــی تــــو...

هـــی تـــو دلــیــل مـــتــنـــ هــایــــمــ...
زیـــبــایــیـــتـــ دیــــکـــتـــاتــوریـــســتــ
کــه کــلــمــاتـــ رادرمـــنـــ بـــهــ گـــلـــولـــهــ
مـــی بـــنـــدد!

آپلود عکس"



+ نوشته شده در سه شنبه 18 اسفند 1394 ساعت 01:58 ب.ظ توسط parnia | نظرات()



اینم یه داستان ازخودم...

صبح روزبارانی روی صندلی که توی آلاچیق بودنشسته بودوآرنجش روبه میزروبه روش تکیه داده بود،
وکف دودستش زیرچونش...
پنج ماهی میشدندیده بودمش ولی بااین حال ازپشت هم میتونستم تشخیص بدم که خودشه؛
پلیورسورمه ای بافت تنش بودکه مطمئنم بازم زیپشوتاآخربالانکشیده،
شلوارجین سورمه ای که برجستگی فندک توی جیبش رواحساس کردم،کفش راحتی سورمه ایش
وپنج سانت ازپاچه ی شلوارش هم دادمیزدکه طبق معمول بدون چترتوهوای بارونی قدم میزنه...
من همچنان منتظربودم که روش روبرگردونه؛
یه نفرپشت سرش ایستادودستشوگذاشت روشونه ی مردونش،سرشوبرگردوندکه اونوشناسایی کنه،
باهمون حالت همیشگی ابروهاشودادبالاکه دیدم ای وای من ته ریش همیشگیش به ریش تبدیل شده...!
چشممون توچشم همدیگه قفل شد،قلبم ایستادوپلک نمیزدم،چه غم سنگینی توی نگاش نشسته بود!
دلم تاب نیاوردغم چشاشوببینه بی اختیارمنم مثل آسمون باریدم که دیدم داره میادسمتم؛
روبه روم ایستادبدون هیچ حرفی اشکاموپاک کردوگفت:
توکه میدونی طاقت دیدن اشکاتوندارم،چرابهاری میباری!
یه لبخندتلخ به روش زدم که دستشودورکمرم حلقه کردوکشیدم توبغلش وزیرگوشم گفت:
دیگه نمیخوام ازدستت بدم ازاین به بعدبه همه میفهمونم که فقط مال خودمی...!


+ نوشته شده در دوشنبه 3 اسفند 1394 ساعت 06:43 ب.ظ توسط parnia | نظرات()